boto de menos falar en galego e aos pequenos. aínda non me deu tempo a decatarme de que estou aquí, e non en calquera outro lado
27.11.09
boto de menos falar en galego e aos pequenos. aínda non me deu tempo a decatarme de que estou aquí, e non en calquera outro lado
26.11.09
22.11.09
aterrando
que pode que me perda a chavela e a pamuk
que os primeiros libros que me apareceron nun posto a rúa foron o rivas e perec
que rematei o dz e fascinoume
que adoro esta cidade e aínda acabamos de coñecernos
(e que sinto non poñer imaxes, mais aínda non tomei ningunha)
20.11.09
e cheguei a cidademonstro
(e quedaron atrás as interminables horas no avión, a paisaxe xélida do canadá, a cola inmensa de inmigración pra entrar no país. o grupo de heavy finlandés. deu igual ir a saltos entre o tráfico, a xungla, a contaminación, os comentarios ao noso paso. cinco libros e unha cámara de fotos que aínda non me atrevo a sacar á rúa. só preciso da cidade. e de tempo)
17.11.09
última hora
como non podía ser doutro xeito, as vésperas da viaxe saldáranse cunha sorpresa desagradable. porque cada vez que vou marchar pasa algo. e desta pasou que perdín toda a miña memoria dixital. e o que sentín foi perder a miña propia memoria. a da cabeza. asumido que preocuparse e laiarse non vale de moito, tento deixar a tristura ao tempo que deixo quilómetros atrás. a tristura son os pequenos, que non poden entender que marcho por moito tempo. os seus ollos grandes coma mundos. a tristura é sacar unha por unha as fotos que colgan das paredes. os beixos aínda quentiños na cara. pecho unha fietra, abro outra. outro aire. outra paisaxe. unha memoria nova, baleira. que encher e traervos, de aquí nun ano
14.11.09
venres 13

pregunteime por que nos empeñamos tanto en falar das grandes viaxes, das experiencias da xente de mundo, cando o maior logro que acadaremos na nosa vida -ese que nos deberan escribir na esquela- é precisamente o sobrevivirlle ao día a día, seguir tendo a capacidade de facer que o coñecido siga sendo distinto co paso do tempo
e pensei, como penso cada vez que ando entre maletas e pasaxes, nos amigos. nos que seguen aí a pesar de todo
pensarnos coma un puzle, díxenme. un puzle de artesán, como explica perec, no que ningunha peza se asemella a outra, no que o debuxo imaxinario está por construir. no que o que nos une é que encaixamos, e que por vontade propia nos mantemos así, unidos, como por unha cordiña invisible, que diría a poeta
un puzle no que cada peza é insustituible
ter medo é natural. de feito, nin sequera son tan valiente como me quero facer crer a min mesma. mais o medo, por primeira vez en todo este tempo, non está na ida, senón na volta. en todas as posibles voltas, en a onde me levará todo isto. e pra iso, queda aínda tanto que camiñar
(imaxe roubada de aquí)
12.11.09
1.11.09
o libro negro
e porque o certo é que pouco importaba o final da novela. o realmente importante era a novela en si. cada páxina. cada asombrosa páxina. percorrer co dedo as rúas de estambul e querer estar alí. estambul, unha cidade máis para o mapa que levo gardado na miña cabeza. soa michael nyman e lembro o día que o escoitei tocar ás miñas costas, sentada no chan, apoiada contra unha parede fría coma o inferno. canto soñei con aquela música. como de baleira quedou a cabeza, que non había nada máis
remato o libro negro e miro a pila de libros que agardan enriba da mesa. o malo de viaxar é que non podes levar todo o que queres contigo. moitos dos libros que soñan con que os abra van ter que agardar alomenos un ano. pode que tamén as persoas. e xa non sei se un ano é moito tempo. ou non
29.10.09
equilibrio
morey, nun libro que é dende hai moito tempo a miña particular biblia, utilizaba a imaxe da cidade de dentro do peito. e eu, que xa teño roubada esa idea moitas veces, sinto que agora a cidade de dentro do meu peito é unha cidade con toque de queda, na que non se sabe moi ben que pode pasar, e na que a normalidade sería acordar un alto el fuego entre as partes. e despois durmir ate espertar nalgun outro sitio
26.10.09
a conta atrás
eramos quince, porque faltaba a pequena s, que anda a soñar áfrica. dezaseis pra quince destinos, tan real, tan súpeto, que nos daba arrepíos
dicían que nun mes teño que estar na cidade-monstro. que teño que meter catro cousas na maleta e voar. non/despedirme. cruzar o gran mar por terceira vez
e sen saber todo isto a cidade respiraba tranquila. supoño que non me botou demasiado de menos, dende a última vez que a visitei. e xusto agora, díxenlle, xusto agora que vivimos un momento tan difícil, aquí e alá, é agora cando decido marchar. e ela, coa súa calma de sempre, respondeu. había que escoller, e escolliches
ii.
a deixa enriba da cama un último agasallo. unha pequena fiestra na que respirar aire puro cando estea lonxe dalí. no coche, camiño á estación, fálolle de canto cambia a vida unha decisión pequena ou tomada ás présas. se non viñese aquí, dígolle, se non viñese non habería venezuela, e non habería sáhara, e non habería méxico. se non viñese non estaría aquí contigo, e non tería cambiado tantísimo eu mesma. e ela, que cre que as cousas nunca pasan porque si, asinte. agarda a que marche o bus. promete que nos miraremos canto antes. do outro lado do mar, terei unha pequena fiestra, envolta en debuxos de prata, co recendo do mar que lambe o nerbioi. agardarei amarrada a ela mentres non cheguen as primeiras visitas
18.10.09
de manifestacións e cousas que non gostan moito
...
despois sentín rabia. unha rabia terrible cara ao final, cando un xornalista da televisión saiu ao escenario a facer un directo para o telexornal mediodía. houbo berros. houbo increpacións ao propio xornalista, que estaba alí facendo o traballo que lle mandaban, sobre decisións non tomadas por el. quizais porque ese xornalista é un amigo, doeume. primeiro, porque a tvg deu unha cobertura a esa manifestación que ningún dos que estabamos alí podiamos imaxinar (alomenos tres directos). manipulación? non serei eu quen a negue. obviamente. pero atacar persoalmente a un xornalista non é xeito de manifestar o descontento. os xornalistas, a fin de contas son tan (ou ás veces máis) vítimas que os espectadores da manipulación que os políticos fan dos medios públicos de comunicación
15.10.09
kirmen uribe
14.10.09
agardo impaciente por un correo que virá a me confirmar se pasarei ou non os próximos doce meses a uns miles de quilómetros de aquí. fálase de nadal en cuba e de tarde en cangas. fálase de desubicación e de saudade anticipada. de rural e futuro. e de como esquivar as preguntas de por que non me busco unha vida normal e me deixo de experimentos estraños
e de agasallo, un video preciosísimo
7.10.09
chuva
5.10.09
para pasar o rato merco libros, e reviso o correo todos os días agardando contestación. e mollo os pés e deixo correr as cousas estrañas que teñen as noites de sair. tento soster a ollada e non consigo arrincar unha soa palabra de quen ma sostén a min
1.10.09
vídeos
chegan videos que lembran bos momentos. que o cerebro humano é unha cousa asombrosa, e arquiva lembranzas coma se fosen fición, no mesmo apartado no que almacena os filmes ou as novelas. por iso, mirar as imaxes é unha viaxe interesante a unha realidade que non o é, pero que o foi. que fai que nos sintamos maiores e fai, tamén, que sempre teñamos folgos pra comezar de cero. eis a mellor parte de todo
(sinto que o video estea nunha lingua intraducible pra min, e que a partir do minuto tres todo sexa un monólogo dun dos organizadores, e que de certo o video poida ser pouco interesante pra quen pase por aquí)
descansar dunha fin de semana estraña, comezar outra
21.9.09
a.
cando coñecín a a, estaba a piques de deixar de traballar para o goberno. había dúas cousas que eran case o motor da súa vida: a cultura -na concepción máis ampla do termo- e máis a protección dos discapacitados mentales. falaba, de calquera cousa, e te envolvía coas súas palabras. desas persoas con estrela, que brillan por si propios
a miña viaxe ía rematando, e con ela as esperanzas de voltar velo. o último día recibín un paquete. quen me ía mandar un paquete a sete mil quilómetros da miña casa? e era el, claro, que percorrera mil librerías caraqueñas para dar cos libros que eu non puidera atopar. os poemas dun galego que el regalaba a unha galega -e é que hai persoas que pasan por nós sen máis. hai outras que aparecen por algo. e que agardo que nunca desaparezan de todo-
10.9.09
é, tamén, que o amigo dunha amiga vai a venezuela, e me pide que lle escriba sobre aló e o que eu vivín. e claro, el é antichavista -xa antes de ir- e eu, que non comparto eses -nin semellantes- ideas, totalmente faltas de argumentos, e que uso o socorrido consello de non creas o que che din, compróbao ti mesmo
ás veces pregúntome se o que teño é sorte de ir a lugares que merecen realmente a pena, ou é que en todas partes podes atopar a esperanza de que todo vaia mellor
ii.
despois é quedar sozinhos na casa, atanís e máis eu. atanís, que me despiolla mentres se pasea polos meus ombros. construímos xuntos unha cidade para vivir estes catro días nos que somos só os dous. ben, en realidade é unha aldea, así pequeniña, e como ningún dos dous sabe debuxar, pois facémola de palabras, que non hai quen nos critique na casa baleira
perseguimos libros que non aparecen por toda a costa atlántica, e facemos conxeturas sobre cousas que poden pasar/non pasar a medio prazo. comemos verde, descansamos, falamos en voz alta. desfrutamos do sol que xoga coa chuva aun correquetepillo. repasamos fotos vellas e pensamos en regalalas. alguén quere algunha?
8.9.09
poesía
xa hai moito teño un debate interno sobre o xeito no que mellor se comparte a poesía. asisto, nas tres últimas semanas, a recitais que, merecentes ou non deste nome, presentan a poesía de maneira radicalmente distinta
primeiro foron os cataláns, que conseguiron algo que para min era novo: facer ao público partícipe da súa actividade, da preparación e do evento. gostei deles porque racharon a liña de separación entre o que fai e o que vai mirar/oir. porque o importante non foi só a poesía, senón o todo final e o proceso de cada unha das partes
despois veu un recital deses que van con música. moi bonito, si. do que disfrutei. pero os artistas enriba do escenario e o resto abaixo. a única intervención posible, o aplauso
e despois veu o festival. non vou mentir. non me gustou o programa, non me gustaron os poetas (aínda que fixen dous grandísimos descubrimentos vindos do outro lado do minho e do outro lado do océano, e houbo algún máis que se salvou)
pasamos o domingo falando de poesía e das formas de provocación. e concordei cos demais e comigo mesma en varias cuestións. a primeira, na meirande parte dos casos é preciso algo máis que un bo recitador para facer partícipe á xente da poesía (vamos, que é preciso que os poetas baixen dos altares nos que viven e pensen de que xeito poden riscar esa maldita liña invisible que os mantén enriba do escenario, aló nos ceos, e ao resto dos mortais nos mantén abaixo). que facer algo máis aparte de ler tamén é unha arte. que un desnudo integral non é provocación, xa non (pode que o fose hai unhas décadas, non agora. para provocar con poesía é preciso amosar/falar de cousas incómodas, por exemplo, de cousas que ninguén fala. ou facer algo innovador). pensei en moitas máis cousas das que agora non me lembro. e de todos xeitos, o meu debate interno sobre o que é/non é poesía nunca remata. será por iso que hoxe vou á homenaxe a manuel maría. a ver se se me aclaran as ideas un pouquiño máis...
26.8.09
do outro lado da raia (ii)
vivindo a miña primeira vez de inmersión total no estado viciño, que non é outra cousa que a parte sul do país, río con que a xeneración xabarín soubese atravesar fronteiras, e bailo sobre o río e deixo pasar as horas coma quen tece e destece unha tea agardando a que chegue algo ou alguén
19.8.09
do outro lado da raia
facemos cousas estranhas, ás veces, como namorar ou casas de palla, que vén sendo coma namorar, pero precisa de máis persoas. e planificamos con un mes de adianto cousas que pode que non se poidan cumprir. e viviriamos pra sempre nunha illa, pero desas de verdade, non das inventadas
(vai calor, e (re)descubro por que non me gusta o verán)
acordo todos os días mirando o minho, esa estúpida fronteira. entón o c pregunta que é o que hai do outro lado do río. pregunta se é espanha e eu que digo que non sei, que hai quen lle chama así pero de certo debe de ser outra cousa. entón pregunta de onde son eu. e, claro, son do outro lado do río. entón el remata pensando en voz alta que a galiza é moi grande, que ao outro lado do río se lle debería chamar doutro xeito. e a min chega a parecerme que ten razón
13.8.09
...
é verán, e o verán ten as cousas malas que son a calor e as moscas, e o exceso de tempo libre. pro calquera plan e bo pra combatelo. prá semana marcho outra vez, que é sempre estar marchando un xeito de afrontar a calor. pero desta, volvo tan axiña que ninguén se decatará de que faltei ;)
4.8.09
de volta
e entón viñéronme un mundo de cousas á cabeza, dun golpe. os ollos do león (que levan instalados en min dende hai días e ameazan con quedarse), o caderno de notas perdido no aeroporto, as voces, as caras, as imaxes. os mil recados que facer
e souben que desta sería moito máis difícil aterrar na realidade
1.8.09
plunge (e viii)
27.7.09
plunge (vii)
os ollos do leon son terriblemente luminosos. tanto que por veces e dificil manter a ollada. nos dias de despedida os ollos de todos semellan un algo pesarosos. as despedidas tenhen sempre un aquel de pode que non volva a ser. e xa non se sabe que escribir a modo de despedida, nin que dicir. a de onte, a primeira de todas, diluiuse co cansancio de cando o sol esta xa moi arriba, coma unha premonicion. e a casa non esta rematada. e pode que non volvamos nunca pra mirala. pero nestes dias iso e o menos importante. porque estan as persoas. e diso foi do que nos falou j, movendo os ollos nerviosa pola mesa, pola herba. e falou do primeiro dia, e de como o lume dunha fogueira era o unico que tinha para ofrecernos, e un pequeno cuarto con te quente, e estabamos calados ate os dentes e facia frio, e os mil cans non deixaban de ladrar
probablemente non precisaba dicir nada mais
e agora busco fotografias que regalar. fotografias de lagos e de moreas de palla e de animais e de acrobacias sobre a herba. de dias brillantes e de cicatrices e cortes nas mans. de vodka e danza. de aprender a dicir palabras en mil linguas
os ollos do leon son tan luminosos que as veces dan medo. e non sabes como levalos contigo do mesmo xeito que non sabes como manter vivo o lume cando xa non tes mais madeira que queimar
24.7.09
plunge (vi)
cortar unha arbore ten tamen un certo toque pracenteiro. pelar a madeira e que as tuas mans se humedezan coa vida que corre por baixo da codia. porque q cortou a pola dunha arbore centenaria e a arbore sangrou, unha sorte de liquido escuro que arrecendia a vida
hai vidas que non poden ser contadas nun blogue, porque seria imposible atopar as palabras. e se durmes nun tipi indio probablemente o lume impida que arrefries coa chuva, ou que tenhas medo cos tronos
as mulleres lituanas son incriblemente fermosas. os nenos, como todos os nenos dos sitios pequenos, falanche cando pasas ao seu lado pola rua. e sonten curiosidade por quen tenhen a pel mais escura. cada persoa e un libro no que poder ler. e nestas tres semanas lin tantisimos que non son quen de pechar os ollos co asombro
so restan sete dias e so a promesa de visitar riga de noite me pode facer sorrir
21.7.09
plunge (v)
lituania e cha, tremendamente cha, e pode que por iso tenha tanta auga doce. e nadar nun inmenso lago pola noite e so comparable ao pracer de quecer o corpo canda o lume. espertar cada manha e mirar que ao teu redor so hai arbores e mais arbores, e son tan mestas que case non podes ver as nuben que aproximan chuva a cada rato
e despois esta a xente. que j maldiga porque non sabe falar ingles, non pode falar comigo. e oir as mil historias da boca de t, que viaxou por medio mundo e ten unha curiosidade inmensa por todo. e cando me preguntan se me gustaria vivir asi, como j, no medio da nada, dame medo pensar que no fondo si que me gustaria, algun dia, descansar de todo e de todos, e perderme nun sitio coma este
e sei que botarei de menos todo este verde nos ollos cando volte a casa
15.7.09
plunge (iv) conversas noturnas
- non tes posibilidades. unha ten mozo estable dende hai anos, outra e lesbiana, ela e galega e eu son negra
- ???
13.7.09
plunge (iii) a casa de te
fiquei sorprendida ao descubrir que as diferencias non son tan grandes e unha cancion calquera pode lembrar a outra dun lugar tremendamente afastado, e que ao pe do lume, pola noite, todos precisamos de todos para ser un pouco mais felices. alomenos pra poder sorrir
