plunge (iv) conversas noturnas

- son un home afortunado. estou nun cuarto eu so con catro mulleres
- non tes posibilidades. unha ten mozo estable dende hai anos, outra e lesbiana, ela e galega e eu son negra
- ???

plunge (iii) a casa de te

pasaron catro dias a construir unha mesa e dous bancos e mais un columpio e despois grabar os nosos nomes na madeira. e o unico que podia pensar e que esa casa de certo estaba cimentada sobre un amor absoluto ao entorno e as suas xentes. non quixen marchar dali. e serenamente descubrinme no futuro, porque souben que algun dia seria coma ela, a muller da casa do te
fiquei sorprendida ao descubrir que as diferencias non son tan grandes e unha cancion calquera pode lembrar a outra dun lugar tremendamente afastado, e que ao pe do lume, pola noite, todos precisamos de todos para ser un pouco mais felices. alomenos pra poder sorrir

plungue (ii)

se algo tiveron en comun os meus ultimos tres aniversarios e que estaba lonxe da casa e que chovia. choveu, choveu onte, e mentres corriamos dende a sauna a saltar nunha lagoa friisima no medio da noite decatabame de cantas cousas diferentes se poden vivir en tan pouco tempo. manha comezamos co barro e as pedras e niso consiste todo plan de futuro. e probei as augas xelidas do baltico, e aprendin a comunicarme cos nenos so con xestos e probei tes das mais estranhas plantas. tenho un ano mais desde onte, e ten unha importancia minima. porque estou aqui, estou aqui e os dias marchan tan axinha que pode que nin me decate que pasou todo isto

plunge (i)

probablemente non me creriades se vos digo que ao meu caron esta un rapaz de dezaseis anos e dous metros de estatura xogando ao supermario. si, son dias de contrastes. de bailar la bamba minutos despois de ter aprendido alguns pasos de bailes tradicionais xordanos. dende a fiestra que tenho diante podo mirar a extension de casas baixas, de so dous pisos, por entre a paisaxe verdisima. si, parecemos un cumio de nacions, bastante mais unidos que os que levan ese nome, a pesares de que nos acabamos de conhecer. e asi e que nos traducen dende o lituano ao ingles, e de sup[eto xurden os marmurios que traducen ao frances, ao arabe e ao italiano. as veces ao galego, tamen. probar a cada momento comidas estranhas, xogar a xogos que tenhen a unica finalidade de facernos rir. controlar o teclado pra que non salte co cirilico e lembrar que non se poden colocar tiles

non saberia contar cantisimas cousas me fascinaron nestes tres dous dias. pode que as nenas, coas suas trenzas loiras rindo porque non conhecemos o seu idioma. ou as vellas con vestidos de flores e sombreiros de palla. ou quizais a acordeonista e o grupo de nenos cantando pra darnos a benvida ou cada un dos trucos que se nos van ocorrendo aos once que somo pra esquecer que non existe lingua comun posible. o corpo e a millor linguaxe

e a fotografia. prometo subir fotos en canto poida. e ter as saudades xustas de ala

unha vez máis

o odio visceral aos domingos é tamén un xeito de posicionarse. deixar todo sempre para o último momento ou deixar correr as horas coma se o tempo non tivese a máis mínima importancia. unha sorte de animaliño de menos dun ano rachoume pola metade un libriño de cedé, partindo en dous a unha sorte de icona da infancia. e quizais isto fose do máis interesante que pasou nos dous últimos días se non fose porque todos os anteriores estiveron cargados de cousas que xa ninguén sabe se merecen a pena ser contadas ou non
pasan as horas, si, e comeza a invadir o pánico escénico xa case habitual antes de emprender unha nova viaxe, aínda que desta sexa pequena e quizais non poida sequera ser digna ese nome. e por que será que cando volva, xa dentro de nada, estou segura de que todo vai ser un tanto distinto. que perdín un recital, convidada por unha das grandes deste maldito pueblo, e nisto consiste todo arrepentimento posible. mais prometo facer propósito de enmenda: non deixar que nada estrague o tempo que vén por diante
feliz vrao. prometo enviar novas en canto poida

idas e voltas

sanxoán, sampedro e ultreia. as festas do bairro e os concertos. guías do báltico. perder chupetes. mercar sacos de durmir. durmir de pé. vacinas. casas de barro e palla. deixa que che pase a lingua pola perna de pau. profesores magníficos na memoria histórica. maletas varias de casa en casa e, finalmente, ir morrer a algún aeroporto. alguén da máis?

reencontros

primeiro foi camiñar ate ence e acariñar as cores vivas da plumaxe de atanís. despois volveu ser a cidade, a inmensa cidade reptando, escorregando polos dedos coma un peixe noviño. mercar o xornal onde sempre, e as librerías e a roupa de segunda man, e o mercado con carros de flores na porta e as augas lamacentas do nerbioi, picadas pola poalla

era a cidade enteira a provocar fortuitos encontros visuais entre descoñecidos, e entre antigos amores, e turistas fotografando paisaxes sen importancia, mentres na pedra bulía a verdadeira alma da cidade


mais habería que falar entón de s., da pequena s. tocando o piano nun salón ateigado dos máis estraños instrumentos musicais, e despois falar da luminosa donostia, cos seus xardíns inzados de flores e os areais ateigados de peles douradas. das conversas nocturnas sobra a india e o alén-mar, das cores dos vestidos, dos sorrisos desdentados na ribeira dos centos de ganges que cruzan o mapa
dos reencontros, de tantos meses de ausencias obrigadas. das pequenas dores -compartidas- de todos os días e dos proxectos de futuro. de marchar coa pel cuberta da sal do cantábrico e promesas de mil cartas dende o norte e voltar, voltar sempre, alá polo ecuador dun verán que non tardará en chegar

de vacas

lendo o último texto de cabaretvoltaire lembrei que no verán pasado apenas probei o leite. é curioso como se traspapelan as lembranzas na memoria e de súpeto saltan, como activadas por un resorte. no sitio no que estaba entón o leite era un artigo de luxo, e apenas o goberno podía garantilo para os nenos -e sempre en po-
era estraño abrir a neveira e que nunca houbese un cartón de leite. mais, de botar, o que máis botaba de menos eran as vacas. resultaba raro pasear por unha paisaxe tan verde e ver tan poucas vacas. das que había, todas tremendamente fracas, desas que din que son indias e que aguantan máis a calor (e que nunca souben se era certo ou unha cábala de quen o contaba)
pensaba entón como sería unha paisaxe aquí sen vacas

semella que a única preocupación que temos hoxe en día é abrir a neveira e que siga habendo un cartón de leite dentro. apenas se le, mira ou oe del. quizais teña razón jaureguizar e as mortes lentas manquen menos. o caixa negra das vacas tolas lembraba esta semana (xa pasadas as europeas) que fai case unha década que ninguén volve a vista cara o rural galego. porque, se cadra, pra todos nós o mellor sería que o leite aparecese directamente na cunca, pra así non ter que ler de onde son as vacas ás que llo munxiron

elecións europeas

sorpréndeme -e non sei por que a estas alturas- que UPyD conseguira en Gz 14.019 (o 1,29% dos votos) mentres que outros partidos como II só conseguiu o 0,31%. do PP e do PSOE non digo nada. tampouco dos resultados en EH. creo que xa non queda nada por dicir

(bonitas palabras pra ter que ver cunhas elecións, por outra parte)

china

visitas tan fugaces que deixan un sabor estraño. un saber somentes que queres cruzar o globo pra ir visitar o continente prometido, e que pase axiña o tempo (ou botalo pra atrás un par de anos)
e un caderno chegado de terras lonxanas que agarda que lle contes historias marabillosas

homenaxe poética

está o ceo tan límpido esta noite, amor. mira estes pobres óculos, tan fráxiles e perdidos. quixera ser unha desas nenas tísicas antes do mencer e que me colleras nos teus brazos con esa enérxica vontade de querer. ódiote ou ámote, poderías dicirme, e soaría doce e prístino. sábesme a versos endecasílabos e a casa dos avós. res dun vendaval nado nalgún pentagrama telúrico, eres a vianda florida da merenda dunha estirpe de sílfides. atávico na memoria de cada unha delas

ouh, bícame, estrábicos os teus dentes, estrábicas as túas pernas e os teus brazos, e tamén estrábico o teu embigo cosido con teas de presos incívicos en cárceres de papel mollado. maldita civilización, meu ben, que non comprende que nos poidamos amar tanto...

báilame as augas das nove ondas do san xoán, quero ser a túa apócema máxica, o teu tráxico final, o comezo de todos os males e de todas os desexos que poidas ter de aquí ate a apocalipse

abóndame con saber que estarás aí cando apunte o sol. cégame con anxos galácticos que saiban ler raios nas cartas astrolóxicas, con fórmulas da física e da química que ninguén máis ca nós poida descifrar. inventa unha lingua pra nós, afastada dos estúpidos místicos que non cren que poida existir nada alén do escuro e do triste. lene, quero que me peteires pola pel toda. mídeme por riba e por baixo do saio, astrónomo de monóculos invisibles. asasíname con caleidoscopios de follos de amieiro, tatúame o teu nome con calígrafos seculares. podo ser a un tempo foránea e autóctona do teu país

mátame. quero sentir o exército das túas unllas. unha miríade de escarabellos agonizando aos nosos pés. convirte este nome mol na máis fermosa das esdrúxulas

(inspirada nunha tarde de xogos de palabras e nun comentario d'o demo, e adicada a todos os devecen por ler poetas de palabras esdrúxulas. que nunca nos falte humor pra rirnos de nós mesmos e do país que nos tocou vivir)

(se queren algo bo de verdade, escoiten isto ;)

hai cousas que pasan e outras que non. pasan cousas como o día da toalha ou ter que enviar papeis e máis papeis por correo ou que che fagan unha enquisa para a universidade. hai outras que non acontecen. como camiñar e atopalo de súpeto nun lugar calquera. que estea, iso é o que non pasa

e tampouco pasa que cambie nada. xa non entendo as estratexias políticas nin as da xente do común que pasa polo meu lado. ser unha cifra máis do señor presidente, que diso ninguén fala porque non lle importa a ninguén
leo libros que non me interesan o máis mínimo e deixo pasar as horas de vagar. comezo a entender iso de que o tempo é unha creación humana

(e será certo que non queda outra que sacar ganas de rir das cousas que nos pasan. e das que non)

apática é esdrúxula. como límpido. como atávico. como telúrico

non sei se vou ou se veño (se quero ir ou vir)

correlengua

non tería sentido enfadarse polo artigo de BV na voz do domingo a estas alturas. pero é que o tema xa fede. e a palabra correlengua tamén. a última vez que estiven en bilbao falaba do tema con a. contábame que por todo o país dos vascos faise unha carreira pola lingua. incluso podes mercar, simbólicamente, un metro do camiño. no meu país este tipo de actividades nunca moven a tanta xente, dicíalle eu. e non foi de todo verdade porque a cifra de participación do correlingua non me pareceu nada desdeñable
tal e como están as cousas, ir a unha manifestación como a do domingo é case obrigado. (coma sempre aquí, é cuestión de botar, ou alomenos de facerse oir un pouco)

alfaias

admito que canto máis escoito máis me gusta



oficialmente declarada (unha vez máis) fan incondicional de fanny+alexander

abril

primeiro foron os axóuxeres e o pumpún - abreaporta - quenseráserá. despois viñeron as recaídas de saúde (quizais fosen antes tamén). mercar algo pra ler (sempre chegando tarde a todo), despedirse de novo, facer ao ego medrar un pouquiño só pra compensar as recaídas. pasan tan poucas cousas que xa nin son quen de lembralas. só que maio non dá chegado, e con el os días de sorrir. que pode que este ano o meu aniversario se celebre no norte, por cambiar un pouco. e unha vez máis, botarei de menos, cando chegue

e triste,

hai días nos que, pensas, nada pode alegrarte. a tristura sae de moi adentro, saibas o motivo ou non. despois chegan pequenas cousas que che arrincan un sorriso. pequeno, primeiro, e despois amplo. ate fai que te olvides das cousas malas. e agradécense tantísimo...

en dez días...

é inevitable que un enterro obrigue a facer un alto pra reflexionar, incluso se a morte se considera unha realidade máis que afastada. que aínda soan as campás no silencio imposible do camposanto e a cara dos aló presentes, pálidos, cos ollos terriblemente inchados de chorar
as malas novas, aínda que non toquen de cerca, consiguen nubrar grandes alegrías (e é que gardo un segredo, á espera de que a miña cabeza comece a afacerse a el antes de poder contalo)

e despois rematar un libro do que non disfrutei nada, pero que me lembrou de xeito recurrente a unha persoa que coñecín hai uns meses. comezar a buscar cursos e ocupacións varias, darme ao sano pracer da lectura sen presións de ningún tipo, e deixar á cabeza vagar entre recreacións ficticias do que serán os próximos meses.

(e hai xa tempo que non son quen de escribir unha soa liña ao dereito, e non sei por que)

londres (vii e fin)

durmir só dúas de cinco noites, viaxar mil e unha horas. ter dor no pé, e un nocello tamaño paquidermo. despedir a gran cidade entre triste e cansa, e volver a onde sempre dun humor estupendo. volver a onda sempre con todos os quilómetros que supón moverse no perímetro de onda sempre
deixar que chova, vente ou asome o sol por tras da fiestra. pensar que facer nos próximos días. dirixir os soños pola noite pra que vaian aparecendo quen quero que aparezan. poñer o pé en alto

londres (vi)

amor eterno a quen (alomenos) tente entender(me)

e un bico

(mañá despido a cidade)

londres (v)

os helicopteros sobrevoan o ceo gris da cidade. tres coches e mais un furgon de policia arriban unha praza pra deter a un rapaz por un unico pecado cometido, bailar entre a xente alleo a sua presencia. os xornais falan de anarquia e vandalismo, combinandoo con fotos de gobernantes que sorrin antes de recepcions reais e festas nas que van debatir sobre unha crise que non lles afecta.

falo de tradicions e de canto cambiou todo nos ultimos trinta anos. debuxo moito, debuxos coma borranchos negros e fotografo so as veces. desfruto das estacions de metro abandonadas de media tarde. durmo a sesta baixo o sol, escoito musica en directo e esquezo as fotos que deberan acompanhar todos estes textos

vou mercar unha revista e atopo traducions de maria do cebreiro ao gales e mailo ingles. lembro polas tardes a moita xente da que hai tempo que non sei nada. falo soa por parques solitarios. devoro un libro que me fai escorar a cada linha

os tiles perdinos. e non sei onde

(e coma sempre, boto de menos. moitas cousas)

londres (iv)

(tirado da caixa de correo electrónico)

onte ía sol en brighton. paseei ao longo dunha praia de pedras e mirei os carruseis funcionando pegados ao mar. comin nuddles nun banco. despois estiven hora e media nun tren, media no metro e outra media nun bus. e cando cheguei a casa a. tiña sushi pra cear e eu mercara muffins de chocolate polo camiño. e fixen os deberes e durmín unha chea e pensei na volta e no de escoitar ae no ordenador dunha canaria e no que ha acontecer de aquí nun mes, tan decisivo para tanto tempo que nos vén por diante, e no axiña que pasa todo ás veces. pensei de buscar traballo, quizais, en acougar uns meses antes de emrender unha viaxe que quizais se faga longa de máis.

hox comin en trafalgar square, tentando fuxir da ollada das pombas. comín cuquis, lin a vaneigem e vin tremer os cimentos sobre os que se sostén a miña cabeza. fixen plans que probablemente nunca serán realidá. desfruto do sol e tremo de emoción coa idea de que o pequecho xa ande cando eu estea aí

londres (iii)

quero que alguén me conte o conto das cidades imposibles

mentres, paseo pola zona das putas, merco libros infantís, apuro o paso abrigándome do frío, como xelados e cuquis e fico fascinada co axiña que pasan os días

esta nunca podería ser unha cidade imposible. mais tampouco está tan mal

londres (ii)

odiei a deshumanización do museo británico. non só o espolio do patrimonio alleo, ate dos mortos alleos, senón tamén, e quizais máis, a humillación, a ridiculización amosada como cultura

(a cambio, pra arrincarme un sorriso, un deseñador xaponés criticou o meu estilo vestindo. e non saín tan mal parada. cousas das grandes urbes)

londres (i)

camiñar todo o día ten o encanto de desfrutar dos escasos días de sol e da compaña de xente coa que facía tanto tempo que non paseabas

admirar o estilo libre da induentaria londinense pode ser tan asombroso coma un museo vivo. tamén a estética da cidade e a evolución dun propio nela

londres

enorme. linda por quen ma amosa. e a dificultade de atopar tiles neste teclado

non namorei dela polo de agora, mais quedan moitas horas

de illa en illa

a illa estaba preciosa de veras o mércores. á mañá gris sucedeuna unha tarde radiante. sentadas no embigo da cidade falamos dun milleiro de cousas e as horas pasaron axiña. tanto que deu mágoa marchar
di x que a quero tanto porque foi o meu último fogar. pode ser, mais non só iso
tamén a outra illa foi o meu fogar nos últimos meses, e por iso vou botala de menos tanto de aquí en diante
en menos dunha semana estarei no terceiro dos vértices que tanto foron no último ano. unha illa que nunca espertou demasiada curiosidade, pero que agarda sorrinte a que chegue

desculpen se tardo en dar sinais de vida

cuarenteoito horas: marín - pontevedra - donostia - bilbao - mungia - bilbao - pontevedra - compostela - pontevedra - marín

discursitos sobre mobilidade aparte. cúmulo de estrés ou algo así

rabia pos-pos-eletoral

cansei dos discursitos sobre a mobilidade do suxeito posmoderno, sobre o consumo de experiencias. cansei de chinis e de coches de fabricación viguesa e francesa e do quintoinferno. cansei dos discursos de patxi lópez e de que agora, de súpeto, o psoe e o pp sexan máis vascos que o irrintzi. cansei de que me pregunten cada dous minutos que a que me dedico, que que é da miña vida. cansei de que os voos sexan tan caros xusto cando quero collelos e que a administración vaia tan terriblemente lenta

(cansei de que as elecións me teñan tan irascible. quero que os próximos catro anos pasen o máis axiña posible. en realidade dáme medo que comecen)

actualización do 06/03: vía chuza, fraude electoral e conclusións
cando menos, clarificador

rabia pos-eletoral e

derrota

gañou o maior dos males

(no sitio no que vivo e no sitio no que voto)

cando aprenderemos? será que o merecemos?

non lembraba ter estado tan triste en moito tempo. despois todo foi durmir e deixar que o sono baixara a rabia e a agresividade a niveis controlables